O czym należy pamiętać przy wnoszeniu sprzeciwu (zarzutów) od nakazu zapłaty

Od nakazu zapłaty wydanego przez Sąd lub referendarza sądowego można wnieść sprzeciw od nakazu zapłaty (w postępowaniu upominawczym) lub zarzuty od nakazu zapłaty (w postępowaniu nakazowym).

Pamiętajmy jednak o zasadzie prekluzji dowodowej wprowadzonej nowelizacją kodeksu postępowania cywilnego, która weszła w życie 3 maja 2012r., a która znacznie zaostrzyła wymagania co do treści sprzeciwu (zarzutów) od nakazu zapłaty. Zasada prekluzji dowodowej stosowana dotychczas jedynie w sprawach gospodarczych powoduje, że przegrać można każdą, nawet najbardziej oczywistą sprawę.

Stosownie bowiem do art. 503 § 1 kpc dotyczącego postępowania upominawczego „Pismo zawierające sprzeciw wnosi się do sądu, który wydał nakaz zapłaty, a w przypadku nakazu wydanego przez referendarza sądowego – do sądu, przed którym wytoczono powództwo. W piśmie pozwany powinien wskazać, czy zaskarża nakaz w całości, czy w części, przedstawić zarzuty, które pod rygorem ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy, oraz okoliczności faktyczne i dowody . Sąd pomija spóźnione twierdzenia i dowody, chyba że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich w sprzeciwie bez swojej winy lub że uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy albo że występują inne wyjątkowe okoliczności.”

Dodatkowo art. 503 § 2 kpc stanowi, iż „Jeżeli pozew wniesiono na urzędowym formularzu, wniesienie sprzeciwu wymaga również zachowania tej formy.”

W przypadku postępowania nakazowego obowiązują identyczne reguły dotyczące zarzutów do nakazu zapłaty. Zgodnie z treścią art. 493 § 1 kpc „Pismo zawierające zarzuty wnosi się do sądu, który wydał nakaz zapłaty. W piśmie pozwany powinien wskazać, czy zaskarża nakaz w całości, czy w części, przedstawić zarzuty, które pod rygorem ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy oraz okoliczności faktyczne i dowody. Sąd pomija spóźnione twierdzenia i dowody, chyba że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich w zarzutach bez swojej winy lub że uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy albo że występują inne wyjątkowe okoliczności.”

Od nakazu zapłaty można wnieść sprzeciw od nakazu zapłaty (w postępowaniu upominawczym) lub zarzuty od nakazu zapłaty (w postępowaniu nakazowym).

Każdą, nawet najbardziej oczywistą sprawę łatwo jednak przegrać zapominając o zasadzie prekluzji dowodowej stosowanej dotychczas jedynie w postępowaniu w sprawach gospodarczych, a która została wprowadzona nowelizacją kodeksu postępowania cywilnego, która weszła w życie 3 maja 2012r. Zasada prekluzji dowodowej znacznie zaostrzyła wymagania co do treści sprzeciwu (zarzutów) od nakazu zapłaty.

Stosownie bowiem do art. 503 § 1 kpc dotyczącego postępowania upominawczego „Pismo zawierające sprzeciw wnosi się do sądu, który wydał nakaz zapłaty, a w przypadku nakazu wydanego przez referendarza sądowego – do sądu, przed którym wytoczono powództwo. W piśmie pozwany powinien wskazać, czy zaskarża nakaz w całości, czy w części, przedstawić zarzuty, które pod rygorem ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy, oraz okoliczności faktyczne i dowody . Sąd pomija spóźnione twierdzenia i dowody, chyba że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich w sprzeciwie bez swojej winy lub że uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy albo że występują inne wyjątkowe okoliczności.”

Dodatkowo art. 503 § 2 kpc stanowi, iż „Jeżeli pozew wniesiono na urzędowym formularzu, wniesienie sprzeciwu wymaga również zachowania tej formy.”

W przypadku postępowania nakazowego obowiązują identyczne reguły dotyczące zarzutów do nakazu zapłaty. Zgodnie z treścią art. 493 § 1 kpc „Pismo zawierające zarzuty wnosi się do sądu, który wydał nakaz zapłaty. W piśmie pozwany powinien wskazać, czy zaskarża nakaz w całości, czy w części, przedstawić zarzuty, które pod rygorem ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy oraz okoliczności faktyczne i dowody. Sąd pomija spóźnione twierdzenia i dowody, chyba że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich w zarzutach bez swojej winy lub że uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy albo że występują inne wyjątkowe okoliczności.”